از خواب بلند شدم، هنوز اذان را نگفته بودند.

دست و صورتم را شستم و از سرازیری حیاط رفتم پائین و

از سربالایی اون طرف حیاط رفتم بالا تا رسیدم به خونه ی کاهگلی.

هوا سرد بود و موهای دستام سیخ سیخ شد.

دو تشت بزرگ یکی برای خواهرم و یکی برای مارال و تشت کوچیک تر مال من.

زانوهامو می زدم زمین تا مسلط تر کارکنم.

اول نمک را تو آب حل می کردم و چون دستام از سردی هوا زخم بود و نمک بر زخم...

بعد نوبت به حل کردن مایه ی خمیر تو آب می شد.

مامانم شروع می کرد و آرد را آروم آروم می ریخت روی آب و ما خمیر درست می کردیم.

با این که دستام کوچیک بود اما نگاه مشوق مادرم به من جون می داد تا با لذت و قدرت!

کار کنم و از این کارم همه تحسینم می کردن.

ساعت 5صبح،صدای اذان اتمام کار ما را هم نوید می داد البته اتمام مرحله ی اول کار!

بعد نماز یکی دو ساعت می خوابیدم.

تو این فاصله مامان و مادربزرگم چوب و تاپاله ها را تو تنور می ریختند و

 آتیش را آماده می کردن.

می اومدم تو ایوان نان پزی،هر دفعه گودی تنور را خوب نگاه می کردم خیلی گود بود.

اول ها چونه می گرفتم، چقدر اسکول بازی در آوردم تا تونستم یادش بگیرم!

تو مراحل بعدی با وردانه چونه ها باز کردم،همیشه آرزو داشتم

به مرحله مامان می رسیدم

که دستاشو تو حلق تنور می برد و تاپ تاپ این خمیر ها را می زد به دیوارش.

دستاش خیلی می سوخت و هرم تنور صورتش را برافروخته می کرد.

وتا ظهر کار ما ادامه داشت.

عجب بویی داشت نان تازه،به رسم همیشگی روستا

قسمتی از نان ها را به همسایه ها می دادیم تا مدیون نشیم.

راستی من هیچ وقت به مرحله آخر نرسیدم!

ی ا د ش

ب خ ی ر . . .